Life Of Agony
: The River Runs Again
Geen
vaarwel tour, wel nog de ietwat ruim getitelde '1989 - 1999' CD. Geen CD
met 'Greatest' hits, maar een CD met demo's en live nummers en nummers die
het niet naar de voorgaande drie hadden gehaald. Spijtig genoeg het het
ook een hoog 2e rangs nummers gehalte en was het geen pleister
op, maar eerder zout IN de wonden van een verlaten fan als ondergetekende.
En dus restte niets anders dan mij erbij neer leggen dat een van mijn
favoriete bands ooit, er niet meer was. Bij mij thuis geen tafrelen zoals
toen 'Take That' uit elkaar ging. Zelfmoord heb ik nooit overwogen, en
huilen zat er ook niet in, maar een stevig potje balen… tja dat was niet
meer dan gepast. Vooral
het feit dat ondanks dat ik vanaf het begin verslingerd ben geweest, ik
vreemd genoeg nooit ze live heb mogen aanschouwen behalve op festivals zat
niet lekker. 2 keer speelden ze in mijn stadsjie en 2 maal moest ik wegens
lulligheden verstek laten gaan. Dus ik troostte mij met dat ik ze wel 2
keer gezien had op festivals en het leven ging door. En
toen vroor het in de hel. Tenminste dat is wat 'The Eagles' claimden toen
zij een reunie wisten te bewerkstelligen. En even ga je dan twijfelen. Ben
ik al zo oud dat mijn jeugd helden grijs en oud, de looprekjes aan de kant
schuiven en nog eenmaal een podium op klimmen, om de over de jaren
opgestapelde alimentatie kosten te dekken? Was het misschien een typefout
van iemand. Bedoelde ze niet Type 0 Negative, van hen verwachtte ik ieder
moment een nieuwe tour… Maar
nee. 'The
River Runs Again tour 2003' is een feit, begeleid met een 'Greatest Hits'
album, een DVD/live album' combi van de tour en de enige echte originele 'line
up'; Alan; Joey; Keith & Sal. En niemand kan zeggen dat ik niet leer
van de fouten van mijn jeugd, want nu, in een uitverkocht Tivoli was ik er
bij. En
hoe was het dan? Ze waren naar (herhaaldelijk) eigen zeggen voor het eerst
niet 'stoned' tijdens een bezoek aan Nederland. Ze waren enthousiast, blij
om weer samen te zijn. En tja… misschien was het niet hun beste optreden
ooit, maar daar ging het niet om. Ze waren er weer… alle vier. En hun
set bestond voornamelijk uit het eerste album. Bijna de hele CD kwam
voorbij. Dus dat was meebleren op de prachtige teksten van Alan Robert,
mijn held. Een man die 'teenage angst' weet te verwoorden als geen ander.
Zelfs nu dat ik minder dagen als twintiger voor me heb dan achter me, weet
hij me nog steeds te raken. Als
je bent als ik… en je hebt het gemist… alweer, en morgen (5 november)
ben je er ook niet bij in 013 dan rest je slechts, wachten, duimen en
hopen dat Joey de waarheid sprak toen hij me beloofde dat ze een nieuw
album uit zouden brengen. Dan ga ik onderwijl hopen dat het maar zo gaaf
mag worden als de eerste twee. Gezien:
4 november 2003
|
|