|
Als
de goden slapen
In de uiterste zuidwesthoek
van Portugal ligt Cabo de Sao Vicente, genoemd naar de heilige
Vincentius, een priester uit het Spaanse Valencia, die in de
3e eeuw door de Romeinen was vermoord. In de 8e eeuw strandde
op deze plek het schip met
aan boord de relieken van deze heilige. Een andere legende zegt
dat de relieken bewust aan land zijn gebracht om ze in veiligheid
te brengen voor de Moren. Nadat de Moren waren verslagen zijn
de resten van de heilige Vincentius met een boot naar Lissabon
overgebracht. Volgens de legende werd deze boot begeleid door
raven.
De kaap was het laatste stukje van Europa dat de Portugese ontdekkingsreiziger
zag voordat hij de onafzienbare zee opvoer, op zoek naar nieuw
land. Als je daar staat hoog boven het water bekruipt je een
gevoel van kleinheid. Wind, enorme rotsen en verder alleen maar
water. Helaas heeft ook de commercie zich meester gemaakt van
dit prachtige stukje natuur. Het bord met daarop vermeld "Der
letzte Bratwurst vor Amerika" zegt voldoende.
Deze plek van verlatenheid bracht de oude Grieken op het idee
dat dit de plaats was waar de goden 's nachts sliepen. Waar de
goden slapen is het voor de mens niet goed toeven; het was daarom
verboden hier 's nachts te verblijven.
Op de terugweg
naar ons appartement
straalde de zon door de regen heen. Een prachtige regenboog spreidde
zich uit over de aarde, teken van het verbond dat God sloot met
Noach en alle geslachten na hem. Teken van de Bewaarder van Israël
die, zoals de Psalmist zegt, sluimert noch slaapt.
In de "Kijkbijbel" staat het zo:
God zegt: "Als ik de regenboog zie
Zal ik denken aan de mensen en de dieren, aan alles wat leeft.
Ik zal ze nooit in de steek laten.
Dat beloof ik je".
Bij een slapende
god moet je maken dat je wegkomt; bij een God die waakt mag je
er zijn.
tekst en foto's:
Agnes Stekelenburg
|