|
|
Raman bewoonde
de vredige oever van een meer. Bevriend met regenboog en riet,
paddestoel en bosanemoon voelde hij het wezen van alles wat hem
omgaf. Zuiver als kristal klonken zijn lofliederen. Hij deelde
in de eenvoud van herderstasjes en paarse holwortels, vatte de
wondere samenhang van waterweegbree, gemzen en krassende eksters.
Klankschalen schonken hem rust en innerlijke vrede. Bergkristal
en amethist flonkerden tussen jonge Geurige grashalmen,
moerbeibomen, heermoes en grote lisdodden groeiden vol kiemkracht
en vruchtbaarheid. Duinruggen boden bescherming aan helmgras
en plevieren. Raman was een en al aandacht. Hij observeerde bergpieken
en de branding van de rusteloze zee, herkende ze als elkaars
broer en zuster. Boven de zonnige omgeving zweefde een gevlekte
adelaar op geruisloze vleugels. Raman verkoos te mediteren in
de luwte van het dichte lommer. Een gong zong. Zon en regen sierden
de heuvels met dotterbloemen, mos en geneeskrachtige kruiden.
Akkerwinde omgaf Raman met de geur van vanille. Korenbloemen
en wilde akelei dansten als vlinders op de wind. Tijm en frambozen
geurden bedwelmend tussen kromme perzikbomen en jonge wilgen.
Rustig verkende Raman zijn innerlijk landschap. Bij valavond
bewonderde Raman de edelherten die in roedels bewogen tussen
het struikgewas onder de heilige essen aan de bosrand. Verheugd
nam hij het glinsteren van de bochtige rivier in de diepte van
het landschap waar. Raman had de vlaktes en de olijfbomen van
het laagland net zo lief als de stilte van de tafelbergen. Raman
bezong knoestige wilgen. Takken en twijgen bedankte hij voor
verfrissende koelte en beschuttende schaduw. Hij proefde van
wonderlijke bessen en vruchten, ontving de kracht van bomen en
struiken. Raman onderging alles om er aan te ontstijgen in meditatie
en verhoogd bewustzijn. Zilvermeeuwen, witte knobbelzwanen en
meerkoeten dobberden met sierlijke spiegelbeelden op het meer.
Tussen lenige rietstengels stoeide de wind met fluitende stem.
Raman gaf zich over aan vrede zonder voorstelling. Hij werd een
en al waarneming, zonder oordeel. Een eerste herfstblad dwarrelde
omlaag. Kastanjebolsters, eikels en beukennootjes vielen op een
tapijt van geurige aarde. Vliegezwammen en elfenbankjes groeiden
in fraaie groepjes. Kronkelende nevelslierten zoenden het herfstbos.
Rook van salie en mirre kringelde omhoog als geurige offergave.
De laatste zomerdag nam afscheid van zonlicht en nevels met een
vlucht vleermuizen. Rood als het sap van de elzenbast bloeide
de avond nog eventjes open. Schoonheid straalde uit de roestbruine
tinten van het herfstlandschap. Hermelijnen en steenmarters kenden
het geluid van Raman's beschilderde trom en welluidende Raman nam waar hoe de rivier de golfstroom van de zee omhelsde. Boven het neuriën van de kabbelende golven weerklonk de wondere lokroep van bultwalvissen en speelse tuimelaars. Raman voelde het vredige in de trage sapstroom van de kale bomen die de komst van de winter aankondigden. Hij begroette de vriesganzen die driehoeken tekenden in de grijze lucht. Raman beroerde aandachtig zijn bevederde trom terwijl hij de geest van water en vuur, lucht en aarde aanriep. Hij offerde kruidige wierook van sandelhout en aloë aan de vier windstreken. In lotushouding beleefde Raman alles met een open geest, liet los zonder ook maar één spoor van het verleden vast te houden. In de bespiegelingen van elke dag, ontmoette Raman alle gedaantes van de dood. In de volheid van een nederig en vervuld leven leerde hij de kunst van het sterven. Hij leefde zonder angst voor het laatste rustbed van sprokkelhout. Hij eerde de dood in het leven, het leven in de dood. Raman mediteerde zonder weerstand. Hij bevestigde harmonie met het zingen van zijn klankschalen. Geruisloos wentelde het eeuwig draaiende rad van de seizoenen, om en om. GEERT VERBEKE |
|---|