|
terug |
STILTE
KRUIMELT
Een dag om 'Jean
Ferrat chante Aragon' aan te schaffen Een mijmer-CD waarin dat
toepasselijke zinnetje te horen is: "Que serais-je sans
toi qu'un coeur au bois dormant'
Dit denkend aan mijn vrouwtje
Jenny die plots ontdekte dat niet alle amandelen aan de bomen
groeien. Het maakte mij onrustig van glashelder te beseffen hoeveel
er kan mislopen bij elke ingreep. Uiteraard is Jenny alweer groot
geweest, sterk in het aanvaarden van letsels en pijn. Knap hoe
ze alweer ijzersterk is geweest. "Que serais je sans elle?"
De jongste weken
waren energievreters, de kloosterstilte van elke dag werd hier
brutaal doorbroken. Twee mannen in huis met een jengelende radio
die banaliteiten uitbraakte. Stofwolken hadden bovendien niks
op met mijn konijnenlongetjes, het was vreten en hoestbui zijn.
Blaf, blaf.
De
keuken staat er nu, in het lang en het breed. Krotje werd luxe-kotje.
Ik pleisterde de muren, schilderde alles, sleurde met meubels.
Tja, het is even ketteren
Een van mijn
beste vrienden, saxofonist Geert Beernaert is op bezoek, zijn
dochter Judie (24 jaar) kwam om het leven na een vreselijk ongeval
met een motor. Waardigheid en spirituele kracht zijn aanwezig.
Geert heb ik vastgepakt, woordloos, om de tranen van zijn wangen
te zoenen.
Vorige week was het rondrijden met zonneklopper Yannoulah
het verwijderen van een hersentumor maakte van haar een plant,
een hulpeloos meisje
"Les choses vont comme elles vont
"
zingt alweer Ferrat.
Nu kijk ik uit om iets van Léo Ferré aan te schaffen,
ik wil meer investeren in de ontroering van het Frans chanson.
Ik bedank het leven voor deze innigheden, voor deze onvervalste
confrontaties. Dag na dag bewegen we met zijn allen tussen huiver
en erbarmen. Ik zeg zacht "dank je" en beweeg mij even
in stilte. Jenny is terug thuis met letterlijk een krop in de
keel. Spreken is voorzichtig woorden fluisteren, klanken als
vederlichte uitingen van schrapen en schrappen.
De nacht is herbergzaam.
Ik zit met Winand in de prachtige voorjaarstuin, met wijn en
doorvoelde woorden
Winand had mondkanker, ging anderhalf
jaar terug onder het scalpel om als een mompelaar door het leven
te gaan met moed die groter was dan om het even welke snee.
Een brief ploft in de bus, dansende woorden verkruimelen stilte
en hangen een donderslag in de heldere hemel. Hartverscheurend
maar mijn boezemvriend is plots overleden. Winand kon terugblikken
op een geslaagde ingreep, in de gang van het Academisch Ziekenhuis-Gent
zakte hij echter onverwacht in elkaar. Zijn hart was waarschijnlijk
te goed voor deze wereld en begaf.
Crematie in Lochristie
waar alles broos en breekbaar is. Ik
weet het zeker, ik zal op een nacht in de tuin zitten en een
fles Rosé ontkurken om Winand te herdenken als een toegewijde
en integere vriend, ik zal de vleermuizen vertellen dat hij een
cineast was in Moskou, dat hij moedig was, dat hij steeds weer
nieuwe varianten van humor verzon. Mijn vrienden zijn namelijk
uitvinders van nieuwe sterren, breekbaar maanlicht en geurige
dauwdruppels. Ik zal onze tuin vertellen dat ik het leven liefheb
ook als vrienden bijna spoorloos verdwijnen naar gebieden waarover
nog geen verhalen bestaan. De rozelaars zullen buigen op de wind
terwijl de spuitsteen zal murmelen over leven als proeftijd.
Inmiddels kweek ik verse stilte die geurt naar salie als verzachtend
middel voor de pijnlijke krop in de keel. Ik zal 'Little Colombus'
meer missen dan me lief is, ik kan me nu eenmaal niet verschuilen
in roze wolkjes en wiegende engelenkoren. Als vrijzinnige woelwater
komt zingeving uit de eigen proefbokalen, er is geen vast stramien
om op terug te vallen, geen erbarmen van een ondoorgrondelijke
god, geen opgenomen zijn in de schoot van een zaligmakend ritueel.
Er
is enkel het waarnemen van vallende sterren. Er is bovenal de
dagelijkse ontmoeting in mijn innerlijke tempel. Een werkplaats
waar ruwe stenen bewerkt moeten worden tot afgewerkte bouwstukken.
De landschappen aan de binnenkant zijn ontmoetingsplaatsen waar
wel en wee gewogen worden, waar pijn en zalving met elkaar vervlechten.
Jachin en Boaz schragen de wereld zoals elke rivier twee oevers
heeft: man en vrouw, zon en maan met daartussen in de maalstroom,
eb en vloed. In the year of the falling wings, in the year of
the siberian tiger!
De dierbaren zijn present. Ze gaan niet plots Ze lossen niet
op. Ze blijven aanwezig, zichtbaar voor het derde oog, voelbaar
voor aftastende genegenheid en diep respect. De dood heeft geen
hangmatten, geen verborgen kieren, geen voetklemmen. Hij is er
gewoon: in jou en in mij. In ons. In elk van ons. Terwijl we
wegglijden uit het vruchtwater zijn we reeds aan het sterven.
Misschien om opniew geboren te worden, ooit? Ik weet het niet.
Kan het niet bevatten, weiger te sleutelen aan de geheimen van
de kosmos dus liggen er geen pasklare antwoorden op de rode en
zwarte lopers van het leven. Ik bezit geen sleutels.
Winand ik zeg het even met jouw woorden:"An all clear vision.
Cleaning my spectacles wit a cloth while the ols ships in the
morning are looking for nothing and everyting. My moment of consiousness.
Vanishes. This time, mercifuly swift."
Bedankt vriend omdat je mijn broertje blijft, mijn gabber, mijn
heimwee
ik zal je verdomme missen en af en toe zal ik eens
heel diep zuchten want in de tuin, zeker bij nacht als de maan
zilver penseelt op de struiken, is er niet altijd i emand
om mee te klinken op soberheid en warmte.
Ik mis je nu
al
vandaar het geluid van enkele klankschalen, zo uit mijn
ziel gegrepen, al weet ik niet of een vrijzinnige daar wel kan
van meespreken.
GEERT VERBEKE |
|