De dagen erna is vader drukker dan ooit. Hij is veel weg en heeft weinig tijd voor Alf.
Maar Alf vindt dat niet zo erg, want vader gaat ook bijna elke dag naar het terrein en dan mag hij mee.
Moeder gaat ook een keer mee. Ze wil eindelijk "wel eens zien hoe die mensen daar leven", zegt ze. Ze trekt er zowaar een lange broek voor aan.
Toch klaagt ze onderweg, dat ze zo moeilijk kan lopen op het terrein. Vader moet haar een hand geven als ze door het moeras gaan.
"Doodgriezelig!" zegt ze met een bibberstemmetje.
Ze doet heel aardig tegen Thamar, maar ook een beetje tuttig.
"Zo, dus jij bent nu Thamar!," zegt moeder. "Ik had me je heel anders voorgesteld. Vind je het leuk hier?"
Thamar vindt het een gekke vraag. "Ik woon hier toch," zegt ze met een verbaasd toontje.
"Jammer dat je nooit bij ons kunt komen spelen," zegt moeder.
"Nou, als het zo doorgaat, kan dat misschien binnenkort wel," zegt Peti. Het klinkt niet vrolijk.
"Je bedoelt omdat Jaco denkt dat jullie in de krant komen?"
"Precies!"
"Misschien moet je daar wel blij om zijn," vindt moeder. "Al dat stiekeme gedoe kun je toch niet je hele leven volhouden!"
Peti trekt haar wenkbrauwen op.
Op de terugweg heeft moeder van alles aan te merken.
"Wat donker zeg, in die holen," vindt ze. "En dan die muffe grondlucht... En heb je al eens op die poepdoos gekeken? Bah! En ze kunnen nooit eens onder de douche! Ik snap niet, wat die mensen daar zoeken!"

Het geheim van het terrein is niet geheim meer.
Met grote koppen staat op de voorpagina van de krant:
'20 mensen woonden jaren in het geniep!' en
'Watergebrek brengt geheim aan het licht!'
Bij Alf thuis is het, wat moeder noemt, een 'gekkenhuis'. De telefoon rinkelt de hele dag en allemaal mensen die Alf nog nooit gezien heeft, lopen het huis in en uit.
Er staan foto's in de krant, die vanuit een helicopter zijn genomen. Met pijltjes erbij, waar de holwoningen zijn.
Vader moet met een paar mensen die Alf niet kent naar het terrein. Alf mag niet mee.
"Ik heb al mijn aandacht voor die mensen nodig," verontschuldigt vader zich.
Alf vindt het allemaal maar niks. Wat een drukte! En nu moet hij ook nog boodschappen doen, omdat moeder er geen tijd voor heeft.
Hij sjokt met tegenzin naar het winkelcentrum tussen de flats. Op straat en in de winkels staan mensen met elkaar te praten. Alf merkt, dat bijna iedereen over het geheime dorp praat.
"Het is een schande!" zegt de éen.
"Het lijkt me er wel lekker rustig," zegt iemand anders.

Wanneer Alf met de boodschappen thuis komt, is er een vreemde meneer met een fototoestel.
"Deze meneer wil een foto van je maken," legt moeder uit. "Voor in de krant." Ze lijkt het heel leuk te vinden.
Alf weet niet of hij het wel zo leuk vindt. In de krant staan is natuurlijk wel leuk. Maar waarom? Hij heeft toch niets gedaan?
"Deze meneer was te laat om met vader mee naar het terrein te gaan. Ik heb hem verteld, dat jij eigenlijk het dorpje hebt ontdekt. En nog wat meer dingen. Nu heeft die meneer toch een verhaaltje voor de krant en als hij van jou een foto maakt, kan die er mooi bij."
Alf vindt het raar. Maar ook wel spannend. "Komt Thamar ook in de krant?" vraagt hij.
"Misschien wel, ja," denkt moeder.

Als Alf 's avonds naar bed gaat, is zijn vader nog niet thuis. Het is al de vierde keer deze week, dat vader hem niet naar bed brengt. En moeder heeft ook geen tijd om hem voor te lezen.
Bah! Alf krijgt er genoeg van. En nu vertelt moeder hem ook nog, dat hij morgen alweer niet naar het terrein mag. "In het dorp hebben ze het veel te druk om op kinderen te passen," zegt moeder.
"Ik kan op mezelf passen!" moppert Alf.
"Misschien kun je morgen bij een vriendje van school spelen," stelt moeder voor.
"Geen zin," zegt Alf.
"Denk er toch maar over na. Hier heb je morgen ook niets, want de aktiegroep komt hier vergaderen."
Bah! denkt Alf. Al dat geklets! Maar hij is ook benieuwd, waar ze over gaan kletsen, hij kan beter thuis blijven, besluit hij in zichzelf.
Als hij bijna in slaap valt, hoort Alf ineens gestommel op de gang. Even later komt vader zijn kamer binnen. "Slaap je al?" vraagt vader zacht.
"Nee." Alf zit onmiddellijk rechtop.
Vader lacht geheimzinnig.
"Goed nieuws!" zegt hij.
"Komt er weer water op het terrein?" vraagt Alf.
"Jazeker! Morgen al. Maar er is nog iets veel leukers! Kom er maar uit, dan zie je het zelf!"
Alf is nu helemaal klaarwakker.
Vader doet met een trompettergeluid de huiskamerdeur open: "Taratata!"
In de kamer staan Jaap en Thamar.
"Hé!" roept Alf verrast uit.
"Wat zie jij er gek uit, zeg!" proest Thamar. Alfs haren staan recht overeind en.. hij heeft vanwege de warmte niets aan...
Iedereen begint te lachen. Alf draait zich om en rent naar zijn kamer terug. Met een rooie kop komt hij even later in pyjama de huiskamer weer in.
"Wat kom jij doen?" vraagt hij.
"Televisie kijken!" lacht Thamar.
"Ho ho, jongedame. Vanavond niet meer. Het is voor jou ook bedtijd. Morgen is er weer een dag," lacht Jaap.
"Waar wil je slapen?" vraagt moeder. "In de logeerkamer of bij Alf op de kamer?"
"Bij mij natuurlijk!" roept Alf uit.
"Misschien snurkt hij wel," grapt Jaap.
"Jij snurkt!" zegt Thamar.
"Nou, dan moet Jaap maar in de logeerkamer!" lacht vader.
Jaap blijft ook slapen, omdat hij de volgende ochtend vroeg met vader ergens moet gaan praten, begrijpt Alf even later. En omdat hij ook bij de vergadering van de aktiegroep wil zijn.
Daarna gaat Jaap weer naar huis. Maar als Thamar dat wil, mag ze langer blijven.
"Hoi hoi!" roepen Alf en Thamar in koor.

Moeder maakt een bed voor Thamar in Alfs kamer, maar van slapen komt de eerste uren niet veel.
"Eerst nog onder de douche!" vindt moeder.
"Dat kan morgen toch ook," vindt vader.
Maar Thamar vindt het best. Als moeder de douche voor haar aanzet, vindt ze het zelfs prachtig. "Hihi, een warmwatergieter," grinnikt ze. "Raakt die nooit leeg?"
Ze krijgt er geen genoeg van.
"Kom er ook onder, joh!" nodigt ze Alf uit.
"Ik ben vanmorgen al geweest," werpt Alf tegen. Maar Thamars plezier werkt aanstekelijk. Even later staan ze elkaar nat te sproeien.
"Hé, het water komt over de drempel! Zo is het wel genoeg!" brult vader door de deur heen.
"O jee!" schrikt Alf. "Straks wordt mijn moeder boos!"
Ze wordt niet boos. Maar als ze de badkamer uitkomen, moppert ze een beetje in zichzelf: "Tjonge, wat een plensboel, dat moet ik natuurlijk weer opdweilen."

"Wat heb jij veel speelgoed!" zegt Thamar vol ontzag. "Ik denk dat ik heel lang blijf logeren!"
Ze hebben allebei totaal geen slaap.
Na een poosje komt moeder de kamer in. "Het is maar goed, dat het vakantie is, dan kunnen jullie morgen tenminste uitslapen. Maar nu is het welletjes. Licht uit en slapen, jullie!" Ze geeft Alf een kus en zegt welterusten tegen Thamar.
Jaap komt Thamar nog even instoppen. Hij geeft Thamar een kus en zegt welterusten tegen Alf.
"Mijn moeder heeft gelijk," zegt Alf in het donker. "Geheimen zijn niet leuk."
"Hè..?"
"Nu zijn jullie niet geheim meer en dat is hartstikke leuk. Nou logeer je zomaar ineens hier.."
"Ja, dat is leuk." Maar het klinkt somber.
"Nou zeg! Is het nu leuk of is het niet leuk?"
"Het is niet leuk."
Alf begrijpt er niets van.
"En net was je nog zo blij, dat je hier bent?!"
"Dat wel ja. Maar het is niet leuk, dat we geen geheim meer zijn. Iedereen is zenuwachtig. En die gekke meneer die vanmiddag bij ons was... Hij stond daar maar, stijf rechtop in zijn rare kleren.. Hij wilde niet eens gaan zitten en hij zei allemaal rare dingen. Peti werd heel boos tegen die meneer. Maar toen hij weg was, moesten we erg om hem lachen. Hij had geen plooi in zijn kleren, en ook een stijf gezicht... hihi. Ik zei, dat het net leek, alsof hij bang was, dat-ie vies werd en toen zei Peti, dat-ie in de stijfsel was gevallen... Hihi. Stijfsel. Bestaat dat, denk je? Het klinkt leuk hè; in de stijfsel gevallen!" Ze grinnikt.
"Wat was dat voor meneer?"
"Die was hartstikke stijf, dat snap je toch wel! Weet je wat-ie zei? Hij zei: "Jullie kunnen hier niet blijven wonen! Jullie moeten verhuizen!" Die is toch gek, zeker?!"
"Verhuizen? Waarheen dan?" vraagt Alf ongerust.
"Nergens heen, zegt Jaap. Hij was ook heel boos op die meneer. En die meneer steeds stijver praten. Weet je wat Jaap toen zei? Jaap zei, "Meneer" hihi, "Meneer", zei Jaap, hihi, "U hebt dan wel een aardappel in uw keel, maar wij eten ze liever van onze eigen grond!" Hihi. Een aardappel in zijn keel, hihi, haha!" Thamar is niet meer te bedaren van het lachen.
Alf lacht al net zo hard mee.
De deur van zijn kamer gaat open.
"Nou nou," zegt Alfs vader. "Zeg, als jullie uitgelachen zijn, gaan jullie dan eindelijk slapen? Het is al bijna half twaalf!"
Ze beloven het.
Maar even later zijn we weer luidruchtig. Vader komt nog een keer. Strenger nu. Een kwartiertje later komt Jaap, heel streng.
"Als we jullie nu nog een keer horen, moet Thamar maar bij mij in de logeerkamer slapen!" dreigt Jaap. "Slapen nu!"
Dat helpt.
Als Thamar weer begint te giechelen, waarschuwt Alf: "Sst! Ik zeg toch niets meer terug hoor!"
Thamar probeert het nog een keertje, maar Alf draait zich op zijn zij, met zijn rug naar haar toe.
"Tot morgen!" zegt hij.