Als ze, heel laat de volgende morgen, wakker worden, is alleen Maria nog thuis.
"Zo, zijn jullie eindelijk uitgeslapen?" vraagt ze vrolijk.
"Ik heb de ontbijtboel in de keuken laten staan. Nog even en ik kan er net zo goed de lunch van maken."
Thamar kijkt met grote ogen in de keuken rond.
"Wat groot! Wat licht! Wat is dat allemaal?"
Het grote aanrecht staat vol apparaten. Een citruspers, een sapcentrifuge, een koffiezetapparaat. Op de tafel staat een toastrooster. Het zijn allemaal apparaten die Thamar nog nooit heeft gezien.
Ze wil dat Alf laat zien hoe ze werken. Maar Alf heeft honger. Hij wil wel laten zien hoe het toastrooster werkt. "Wil je ook toast?" vraagt hij. "Moet je opletten: als ze bruin zijn, floepen ze vanzelf omhoog. Klaar! De oude was leuker, die floepte ze zó op tafel, maar dat vond mijn moeder niet leuk. Vooral niet, toen er een vol theekopje door omviel."
Thamar grinnikt.
"Handig!" vindt ze. "Wij maken toast op een ijzeren plaat boven het vuur. Maar dan wel veel meer tegelijk. Mag ik die erin stoppen?" Alf vindt het best. Maar als ze het nog een keer wil doen, is moeder in de keuken. "Ik vind dat jullie eerst de toast moeten opeten, die al klaar is. Als je daarna nog meer geroosterd brood wilt, kun je nog bijmaken."
Thamar kiest hagelslag op haar toast. Verbaasd kijkt ze hoe het smelt, voorzichtig proeft ze er van.
"Zoet zeg! Nog zoeter dan honing!"
Moeder vraagt of Thamar schone kleren bij zich heeft.
"Alleen een onderbroek."
"Vind je het erg om een broek van Alf te lenen? Dan stop ik je kleren in de was."
"Maar ze zijn toch niet vuil?!" protesteert Thamar.
"Ze ruiken erg naar houtvuur," vindt moeder.
"Lekker juist," vindt Alf.
"Maar ik vind het niet lekker als het hele huis er naar ruikt," zegt moeder bits. "Bovendien zijn ze zo weer schoon."
Zonder verder Thamars mening af te wachten, stopt ze haar kleren in de wasmachine. "Hé! Wat doe je nou?!" roept Thamar verontwaardigd. "Niet weggooien!"
Moeder legt uit, dat ze niets weggooit, maar dat ze Thamars kleren in de wasmachine stopt. Thamar kijkt even later geboeid naar de was, die voor het glas temidden van bubbeltjeswater heen en weer schommelt.
De kast met een lichtje erin, waar Alf koude (!) melk uitpakt en de ventilator in het keukenraam vindt ze ook gek.
"Wel handig!" zegt ze van ieder ding waarvan ze krijgt uitgelegd waarvoor het is.
"Nou, juffrouw Handig," grapt moeder, "ik denk dat het nu tijd wordt dat jullie je aankleden, want over een half uurtje verwacht ik alweer de volgende bezoekers."
"Wie nu weer?" vraagt Alf geïrriteerd. Het is ook nooit meer rustig.
"De aktiegroep," zegt moeder kortweg.
"Waar is dat toch voor, die aktiegroep?" wil Alf weten.
"Dat is niets voor kinderen," vindt moeder.
"O, maar ik weet het toch," zegt Thamar. "Dat zijn de mensen, die ons gaan helpen. Die willen niet dat we gaan verhuizen."
"Mooi!" zegt Alf. "Dat wil ik ook niet. Ik wil wel naar jou verhuizen."
"Praat niet zo gek, Alf!" zegt moeder geschrokken.
"Wat is er nu gek? Ik wil best bij Thamar wonen, daar is het tenminste rustig!" Hij loopt boos de keuken uit.
Thamar rent hem achterna.
"Ik wil best bij jou wonen, dat is tenminste handig," zegt ze.
"Juffrouw Handig," schampert Alf. Thamar grinnikt alweer.
"Gaan we weer onder de muurgieter?" vraagt ze.
"Dat is de douche, gekkie!" grinnikt Alf.
Hij neemt allerlei plastic speelgoed mee onder de douche. Thamar vindt zijn nijlpaardje het mooist. Het is een gek nijlpaardje. Met een bril op. Uit zijn bek komt een touwtje met een rood balletje er aan. Als je er aan trekt, gaat het nijlpaardje achter het balletje aanzwemmen en eet hem op. Het teiltje is eigenlijk te klein voor het nijlpaardje, maar dat is juist wel grappig; het nijlpaardje moet in allerlei kronkels zwemmen om toch het balletje te kunnen inslikken.
"Krijgen jullie nooit genoeg van dat douchen?" Jaap steekt zijn hoofd om de deur van de badkamer.
"Ha pap! Moet je kijken: wat een gek beest!" lacht Thamar.
Jaap vindt het nijlpaardje ook heel mooi. Maar als Thamar hem natspat, vindt hij dat niet mooi.
"Schei uit! Ik kan toch niet nat in de kamer gaan zitten! En jullie moeten je aankleden, zegt Maria!"
Daar heeft Thamar nog weinig zin in.
"Hiiiiii!" gilt ze opeens.
De douche geeft een ijskoude straal. "Het warme water is op!" gilt ze.
"O.o! Dan heeft mijn moeder de kraan in de keuken open gedraaid. Dat doet ze altijd, als ze vindt, dat ik te lang onder de douche sta. Dan wordt het te duur, zegt ze."
"Duur?" "Ja, water kost geld en warm water helemaal, zegt ze."
"Wij krijgen water zomaar," zegt Thamar.
"Jullie kregen niets meer!" herinnert Alf haar.
"Nu weer wel. Maar niet uit de muur!"

Als ze in de huiskamer komen, zit die vol mensen. Het is er blauw van de rook.
"Blg! Wat stinkt het hier!" gruwt Thamar. Alf gaat meteen de balkondeur openzetten.
"Bij ons rookt niemand," zegt Jaap.
"Jullie leven wel heel gezond hè," zegt iemand.
"Och, misschien zijn er bij ons wel, die zouden wíllen roken. Maar we kunnen niets kopen," zegt Jaap met een lach.
"Nu toch wel," zegt een man.
"Dan moeten we daar wel geld voor hebben.
" "Daar zeg je wat! Daar moeten we het ook over hebben. Jullie zullen straks van alles moeten gaan betalen. Als het al lukt, dat jullie er mogen blijven!" zegt een vrouw.
"We blijven!" zegt Jaap ferm.
"Ik blijf hier!" mengt Thamar zich in het gesprek.
Alle grote mensen kijken haar aan.
"Thamar logeert hier," verduidelijkt Jaap.
"Nee! Ik ga hier wonen!"
Een paar mensen schieten in de lach. Maar Jaap trekt een diepe frons.
"Je woont toch bij je vader en moeder," zegt Maria.
Daar moet Thamar even over nadenken.
"Dan komen die ook hier wonen!" bedenkt ze.
"Dat kan toch niet," vindt Jaco.
"Waarom niet? Jullie huis is hartstikke groot!" vindt Thamar.
"Niet groot genoeg voor zes mensen," zegt Maria.
Daar is Thamar het helemaal niet mee eens. Deze kamer is al groter als hun hele huis!
"Vind je het hier dan zo leuk?" vraagt een vrouw met zwarte piekhaartjes.
"Ja, het is hier handig!"
Maria begint te lachen. Ze vertelt de anderen, dat ze Thamar al "juffrouw Handig" noemt, omdat ze van alles in hun huis steeds "handig" vindt. Nu moet iedereen lachen.
Thamar is beledigd. Nu er zo over gepraat en gelachen wordt, vindt ze het helemaal niet leuk meer om "juffrouw Handig" genoemd te worden. Ze trekt Alf aan zijn kleren.
"Kom mee!" zegt ze.
In Alfs kamer gaat ze met een nors gezicht voor het raam staan.
"Zullen we tekenen?" vraagt Alf.
"Nee!"
"Timmeren dan?"
"Nee!" "Nou! Je hoeft tegen mij niet boos te doen! Ik heb je toch niks gedaan!"
"Nee!"
"Nou moe!"
"Nee!" Daar moet ze zelf om lachen. "Nee!" doet ze zichzelf na.
"Wat is dat een mooie auto!" wijst ze op Alfs brandweerauto. Ze tilt hem op.
"Voorzichtig! Anders valt hij uit elkaar!"
Nu ziet Thamar pas, dat de auto uit heel veel kleine stukjes bestaat. "Waarom is hij van stukjes?"
"Dat is Lego. Ik heb hem zelf gemaakt."
Ze spelen een hele tijd met Lego.
Er groeit een hele Legostad op de vloer. Thamar maakt allemaal flats, Alf autootjes.
"Is jouw school ook een flat?" wil Thamar weten.
"Eh, nee."
"Hé: zullen we naar school gaan?"
"Dat kan toch niet! Het is vakantie. De school is dicht."
"O. Maar dan kan ik hem toch van buiten zien?"
"Wat is daar nou aan te zien?!"
"Weet ik niet. Ik heb het niet gezien. Ik wil het zien."
"Pff. Nou ja.. als je zo graag wilt. Kan je op het klimrek, of de schommel."
"Leuk."

In de huiskamer is het een druk geklets.
"Tenzij jullie het terrein mogen beheren," zegt iemand.
"Mam, we gaan naar school," zegt Alf hard.
De grote mensen houden verbaasd hun mond.
"Naar school? Het is toch vakantie?"
"Ik ga Thamar de school laten zien."
Jaap kijkt bedenkelijk.
"Moet je ergens oversteken?" vraagt hij.
"Eén keer," antwoordt vader in Alfs plaats.
"Thamar is nog niet aan verkeer gewend," zegt Jaap. "Ik weet niet, of het wel zo'n goed idee is.."
Wat een gezeur! denkt Alf. Thamar zegt: "We gaan hoor!" en loopt de gang in.
"Hé, wacht even!" roept Jaap haar na.
Alf moet beloven goed op Thamar te letten en Thamar moet beloven bij Alf in de buurt te blijven en alleen samen met Alf over te steken.